کد مطلب: 5288

تاریخ انتشار: خرداد ۶, ۱۳۹۶

📍دو فرسودگیِ مدیریتیِ آموزش و پرورش و یک پیشنهادِ تحوّلی مطلوب

🔸آموزش و پرورش با دو نوع فرسودگیِ مدیریتی مواجه است:

– نوع اول؛ فرسودگی مدیریتیِ ناشی از پیرسنّی و میانگین بالای سنّ مدیران

– نوع دوم؛ فرسودگیِ منطق حاکم بر خط مشی گذاریِ آموزش و پرورش که به تزریق و اعمالِ بینشی ناهمگون و ناهمزمان با تغییرات اجتماعی می انجامد.

نوع اخیرِ فرسودگی، بسیار مضر و زیان بارتر است. در واقع بخش بزرگی از احساس ناکارآمدی و دلزدگی از مدرسه و هر آنچه در آن آموزش داده می شود به دلیل سرریز شدن و سرایت فرسودگیِ نوع دوم به جریان آموزش رسمی است. نمی دانم بالا بودن سنّ یک مدیر فی نفسه چقدر مذموم است اما در نقش ضدّ توسعه ایِ مدیرانی که شاید از حیث سنّی خیلی هم پیر نباشند اما راکد مانده و در برابر تغییر مقاومت می کنند، یقین دارم.

🔸اصلاحِ یک نسبت نامتوازن و رفع یک سوء برداشت
ما هیچ گاه از وجود پیشکسوتانِ فکور و صاحب نظر بی نیاز نیستیم. بهترین حالت برای بهره وریِ بهینه از تجارب مدیرانِ سپیدموی عرصه تعلیم و تربیت که با تحولاتِ زمانه سازگارند، استفاده از تجارب ایشان در جایگاه مشورتی است و نادیده انگاری تجربه پیشکسوتان هرگز مفید نیست.

🔸یک وضعیتِ نامتعادل
جریانِ تحولگرای آموزش و پرورش، هم با میانگین بالای سنّی
مدیریتی و هم با انباشت نیروهای جوان تحصیلکرده اما فاقد سابقه

ستادی یا مدیریتی مواجه است.
ضروریست بزرگان و پیرانِ قومِ اصلاح و اعتدال، خود، پیش قدمِ واسپاری امور به فرزندان جوانِ خود شوند و از بحران مدیریتی سال های آینده پیشگیری کنند.

🔸نسل جدیدی از مدیران
میدان را برای جوان ترها باز کنیم و نوسازی نگرش های حاکم بر سپهر تعلیم و تربیت را جدی بگیریم.
آموزش و پرورش تشنه تغییر است. راه را بر ورود نگرش های مدیریتی نو و مدیرانی از جنس بخش حداکثریِ جامعه باز کنیم. این گام اول نوسازی و کارآمدیِ نظام فرسوده آموزش و پرورش است.
چه نیکو خواهد بود که درهای وزارتخانه به دستِ بزرگان آموزش و پرورش به روی نسلی از مدیرانِ جوان باز شود.
✍️ مرتضی نظری
#سرمشق – امروز
#سرنوست -فردا
@sarmashgh96

عالی(۱)خوب نبود !(۰)
برچسب ها :
ارسال دیدگاه